Gryphius, Andreas: Teutsche Reim-Gedichte. Frankfurt (Main), 1650.Dedicatio. iter fatigaret, raro in urbe, saepius in equonavique viventem. Neque excidit memoria tempestatis illius, quam in hocce caput effu- dit livor, & dedecus illatura Veritati saevitia. Licuit sane Juveni in publicu apud vos pro- duci, nec scio quo fato, una atque altera a- ctio, subitum adeo mihi summorum conci- liarit favorem. Ut primum vero versus ad te- xendam cladium nostrarum seriem, infesta- que Virtuti tempora & squallentes tot oppi- dorum bustis agros rudi penicillo adumbra- vi:non id obtrectationi, sed periculo fuit tot testium fide, tot Celeberrimorum ope sufful- to. Advertere aures Tuas hostium minae, spectasti discrimen quod instabat, cum tot inter infensos animam traherem. Melius ta- men qui mesolum furori destinabat. Certe non decuit Virum Maximum Parentem Tuum, postrema corporis aegritudine decu- bentem, miscere sorti meae, quod ex recepto more breve & innoxium carmen operi prae- fixisset. Haud discreverim atrocius sit funestis accusationibus conscientiam facinorum que tulimus, velle abolitam; an nobili calumnia incusare Viros Illustres, innocentis amicitiae poenas daturos. Non sufficiebam quippe vilis H 4
Dedicatio. iter fatigaret, raro in urbe, ſæpius in equonavique viventem. Neque excidit memoria tempeſtatis illius, quam in hocce caput effu- dit livor, & dedecus illatura Veritati ſævitia. Licuit ſane Juveni in publicū apud vos pro- duci, nec ſcio quo fato, una atque altera a- ctio, ſubitum adeo mihi ſummorum conci- liarit favorem. Ut primum vero verſus ad te- xendam cladium noſtrarum ſeriem, infeſta- que Virtuti tempora & ſquallentes tot oppi- dorum buſtis agros rudi penicillo adumbra- vi:non id obtrectationi, ſed periculo fuit tot teſtium fide, tot Celeberrimorum ope ſufful- to. Advertere aures Tuas hoſtium minæ, ſpectaſti diſcrimen quod inſtabat, cum tot inter infenſos animam traherem. Melius ta- men qui meſolum furori deſtinabat. Certe non decuit Virum Maximum Parentem Tuum, poſtrema corporis ægritudine decū- bentem, miſcere ſorti meæ, quod ex recepto more breve & innoxium carmen operi præ- fixiſſet. Haud diſcreverim atrocius ſit funeſtis accuſationibus conſcientiam facinorum quę tulimus, velle abolitam; an nobili calumnia incuſare Viros Illuſtres, innocentis amicitiæ pœnas daturos. Non ſufficiebam quippe vilis H 4
<TEI> <text> <body> <div n="1"> <div type="dedication"> <p> <pb facs="#f0123" n="111"/> <fw place="top" type="header"> <hi rendition="#aq"> <hi rendition="#k"><hi rendition="#g">Dedicatio</hi>.</hi> </hi> </fw><lb/> <hi rendition="#aq">iter fatigaret, raro in urbe, ſæpius in equo<lb/> navique viventem. Neque excidit memoria<lb/> tempeſtatis illius, quam in hocce caput effu-<lb/> dit livor, & dedecus illatura Veritati ſævitia.<lb/> Licuit ſane Juveni in publicū apud vos pro-<lb/> duci, nec ſcio quo fato, una atque altera a-<lb/> ctio, ſubitum adeo mihi ſummorum conci-<lb/> liarit favorem. Ut primum vero verſus ad te-<lb/> xendam cladium noſtrarum ſeriem, infeſta-<lb/> que Virtuti tempora & ſquallentes tot oppi-<lb/> dorum buſtis agros rudi penicillo adumbra-<lb/> vi:non id obtrectationi, ſed periculo fuit tot<lb/> teſtium fide, tot Celeberrimorum ope ſufful-<lb/> to. Advertere aures Tuas hoſtium minæ,<lb/> ſpectaſti diſcrimen quod inſtabat, cum tot<lb/> inter infenſos animam traherem. Melius ta-<lb/> men qui meſolum furori deſtinabat. Certe<lb/> non decuit Virum Maximum Parentem<lb/> Tuum, poſtrema corporis ægritudine decū-<lb/> bentem, miſcere ſorti meæ, quod ex recepto<lb/> more breve & innoxium carmen operi præ-<lb/> fixiſſet. Haud diſcreverim atrocius ſit funeſtis<lb/> accuſationibus conſcientiam facinorum quę<lb/> tulimus, velle abolitam; an nobili calumnia<lb/> incuſare Viros Illuſtres, innocentis amicitiæ<lb/> pœnas daturos. Non ſufficiebam quippe</hi><lb/> <fw place="bottom" type="sig"><hi rendition="#aq">H</hi> 4</fw> <fw place="bottom" type="catch"> <hi rendition="#aq">vilis</hi> </fw><lb/> </p> </div> </div> </body> </text> </TEI> [111/0123]
Dedicatio.
iter fatigaret, raro in urbe, ſæpius in equo
navique viventem. Neque excidit memoria
tempeſtatis illius, quam in hocce caput effu-
dit livor, & dedecus illatura Veritati ſævitia.
Licuit ſane Juveni in publicū apud vos pro-
duci, nec ſcio quo fato, una atque altera a-
ctio, ſubitum adeo mihi ſummorum conci-
liarit favorem. Ut primum vero verſus ad te-
xendam cladium noſtrarum ſeriem, infeſta-
que Virtuti tempora & ſquallentes tot oppi-
dorum buſtis agros rudi penicillo adumbra-
vi:non id obtrectationi, ſed periculo fuit tot
teſtium fide, tot Celeberrimorum ope ſufful-
to. Advertere aures Tuas hoſtium minæ,
ſpectaſti diſcrimen quod inſtabat, cum tot
inter infenſos animam traherem. Melius ta-
men qui meſolum furori deſtinabat. Certe
non decuit Virum Maximum Parentem
Tuum, poſtrema corporis ægritudine decū-
bentem, miſcere ſorti meæ, quod ex recepto
more breve & innoxium carmen operi præ-
fixiſſet. Haud diſcreverim atrocius ſit funeſtis
accuſationibus conſcientiam facinorum quę
tulimus, velle abolitam; an nobili calumnia
incuſare Viros Illuſtres, innocentis amicitiæ
pœnas daturos. Non ſufficiebam quippe
vilis
H 4
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
| URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/gryphius_leoarmenius_1650 |
| URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/gryphius_leoarmenius_1650/123 |
| Zitationshilfe: | Gryphius, Andreas: Teutsche Reim-Gedichte. Frankfurt (Main), 1650, S. 111. In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/gryphius_leoarmenius_1650/123>, abgerufen am 06.08.2024. |


