Lütkemann, Joachim: Der frommen Kinder Gottes Zeitliches Leiden und ewige Herrligkeit ... Braunschweig, 1654.
In abditis recessibus:
nec admittit Solamen ille pauperum relictus grex. Et Hippocrenes aruisse,
defunctae Dum justa faciunt Gratiae, ferunt fonten. Qua mente Tu,
BRANDANE, corculum, quotquot Florent vigentque in Chaucia cruditorun, Quibus oculis partem Tuae secutus sis Animae rogo illatan, mea haut loqui Musa Novit: scies id ipse rectius cunctiS. Vnum hocce novi, JVLIAS adhuc tota Quod moereat Tuo
dolore, Vir magne, Ex quo recens demortuae citis fama Alis volans accrba
rettulit fata. Nos, absit, insanam tyrannidem Mortis Vel jura nescio quae severa
Parcarum Vt impetamus jurgiis, male ut sana Solebat olim turba gentium idolis
Dicata. Scimus esse, terminum nostrae Qui destinavit, unicum Deum, vitae. Mors
hujus evestigio obsequi jussis Tenetur, ut nutaus colens heri servus. Sed nec
nimis tua, o Beata Matrona, Properata damno funera: haut mori posses Melius, vel
id locasse ver iuventutis Honestius. Quicunque gaudet utroque hoc, Gaudebit
& tandem polo pol is tecum, Tecum, o Deo nunc Diva proxime assidens,
Virtutis omnis sedula ante sectatrix, Concessa coelo sexui tuo Exemplum.
Andreas Rudolphi S. Theol. Stud. FINIS.
In abditis recessibus:
nec admittit Solamen ille pauperum relictus grex. Et Hippocrenes aruisse,
defunctae Dum justa faciunt Gratiae, ferunt fontẽ. Quâ mente Tu,
BRANDANE, corculum, quotquot Florent vigentque in Chauciâ cruditorũ, Quibus oculis partem Tuae secutus sis Animae rogo illatã, mea haut loqui Musa Novit: scies id ipse rectius cunctiS. Vnum hocce novi, JVLIAS adhuc tota Quod moereat Tuo
dolore, Vir magne, Ex quo recens demortuae citis fama Alis volans accrba
rettulit fata. Nos, absit, insanam tyrannidem Mortis Vel jura nescio quae severa
Parcarum Vt impetamus jurgiis, malè ut sana Solebat olim turba gentium idolis
Dicata. Scimus esse, terminum nostrae Qui destinavit, unicum Deum, vitae. Mors
hujus èvestigio obsequi jussis Tenetur, ut nutûs colens heri servus. Sed nec
nimis tua, ô Beata Matrona, Properata damno funera: haut mori posses Melius, vel
id locasse ver iuventutis Honestius. Quicunque gaudet utroque hoc, Gaudebit
& tandem polo pol is tecum, Tecum, ô Deo nunc Diva proxime assidens,
Virtutis omnis sedula ante sectatrix, Concessa coelo sexui tuo Exemplum.
Andreas Rudolphi S. Theol. Stud. FINIS. <TEI> <text> <body> <div> <l><pb facs="#f0082"/> In abditis recessibus: nec admittit Solamen ille pauperum relictus grex. Et Hippocrenes aruisse, defunctae Dum justa faciunt Gratiae, ferunt fontẽ. Quâ mente Tu, BRANDANE, corculum, quotquot Florent vigentque in Chauciâ cruditorũ, Quibus oculis partem Tuae secutus sis Animae rogo illatã, mea haut loqui Musa Novit: scies id ipse rectius cuncti<hi rendition="#i">S</hi>. Vnum hocce novi, JVLIAS adhuc tota Quod moereat Tuo dolore, Vir magne, Ex quo recens demortuae citis fama Alis volans accrba rettulit fata. Nos, absit, insanam tyrannidem Mortis Vel jura nescio quae severa Parcarum Vt impetamus jurgiis, malè ut sana Solebat olim turba gentium idolis Dicata. Scimus esse, terminum nostrae Qui destinavit, unicum Deum, vitae. Mors hujus èvestigio obsequi jussis Tenetur, ut nutûs colens heri servus. Sed nec nimis tua, ô Beata Matrona, Properata damno funera: haut mori posses Melius, vel id locasse ver iuventutis Honestius. Quicunque gaudet utroque hoc, Gaudebit & tandem polo pol is tecum, Tecum, ô Deo nunc Diva proxime assidens, Virtutis omnis sedula ante sectatrix, Concessa coelo sexui tuo Exemplum.</l> <p>Andreas Rudolphi S. Theol. Stud.</p> <p> <hi rendition="#i">FINIS.</hi> </p> </div> </body> </text> </TEI> [0082]
In abditis recessibus: nec admittit Solamen ille pauperum relictus grex. Et Hippocrenes aruisse, defunctae Dum justa faciunt Gratiae, ferunt fontẽ. Quâ mente Tu, BRANDANE, corculum, quotquot Florent vigentque in Chauciâ cruditorũ, Quibus oculis partem Tuae secutus sis Animae rogo illatã, mea haut loqui Musa Novit: scies id ipse rectius cunctiS. Vnum hocce novi, JVLIAS adhuc tota Quod moereat Tuo dolore, Vir magne, Ex quo recens demortuae citis fama Alis volans accrba rettulit fata. Nos, absit, insanam tyrannidem Mortis Vel jura nescio quae severa Parcarum Vt impetamus jurgiis, malè ut sana Solebat olim turba gentium idolis Dicata. Scimus esse, terminum nostrae Qui destinavit, unicum Deum, vitae. Mors hujus èvestigio obsequi jussis Tenetur, ut nutûs colens heri servus. Sed nec nimis tua, ô Beata Matrona, Properata damno funera: haut mori posses Melius, vel id locasse ver iuventutis Honestius. Quicunque gaudet utroque hoc, Gaudebit & tandem polo pol is tecum, Tecum, ô Deo nunc Diva proxime assidens, Virtutis omnis sedula ante sectatrix, Concessa coelo sexui tuo Exemplum. Andreas Rudolphi S. Theol. Stud.
FINIS.
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
| URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654 |
| URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654/82 |
| Zitationshilfe: | Lütkemann, Joachim: Der frommen Kinder Gottes Zeitliches Leiden und ewige Herrligkeit ... Braunschweig, 1654, S. . In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654/82>, abgerufen am 05.08.2024. |


